ข้อต่อแบบใดรอดในสภาพแวดล้อมน้ำมันและสารเคมี?

งานน้ำมัน สารเคมี และนอกชายฝั่งรวมความยากไว้ที่ข้อต่อเดียว: ร้อน แรงดันสูง และสารกัดกร่อนพร้อมกัน วัสดุตัวเรือนคือการตัดสินใจสเปกแรก — และ “สแตนเลส” ไม่ใช่คำตอบเดียว

สแตนเลสออสเทนิติก (304 / 316)

ตัวเลือกหลักสำหรับงานกัดกร่อน แลกความแข็งบางส่วนกับแรงดึง ความยืด และ — จุดตัดสิน — การต้านการกัดกร่อนต่อกรด ด่าง และคลอไรด์ (316/316L สำหรับสภาพที่รุนแรงที่สุด) การนำไฟฟ้าต่ำกว่าโลหะผสมทองแดง แต่ในข้อต่อของเหลวแทบไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือตัวเรือนไม่ถูกกัดบางจนรั่ว

สแตนเลสมาร์เทนซิติก

จุดที่ข้อต่อต้องแข็งกว่า — collet แรงจับสูง ผิวสึก — มาร์เทนซิติกให้ความแข็งสูงหลังอบชุบ แลกความยืดหยุ่นและการต้านกัดกร่อนบางส่วนเทียบออสเทนิติก ใช้เป็นชิ้นส่วนภายในเช่น grab ring มากกว่าทั้งตัวเรือนในสารรุนแรง

โลหะผสมทองแดง: ฟอสเฟอร์และดีบุก

ทองเหลืองฟอสเฟอร์ต้านกัดกร่อนดี เหมาะวงจรสารกัดกร่อน ทองเหลืองดีบุกเพิ่มความยืดและความแข็งแรงสำหรับจุดต่อที่เจอแรงกระชากและแรงกระแทก โลหะผสมทองแดงยังนำความร้อนดี — มีประโยชน์บางครั้งใกล้แหล่งความร้อน ข้อจำกัด: อ่อนกว่าสแตนเลส และบางสาร (แอมโมเนีย ซัลไฟด์) โจมตีมัน — ตรวจตารางสารเสมอ

ตารางตัดสินใจ

เกินกว่าวัสดุ

วัสดุจำเป็นแต่ไม่พอ: ประสิทธิภาพซีล (ต้องไม่รั่ว) อายุใช้งาน ความง่ายในการบำรุง อัตราส่วนราคา/ประสิทธิภาพ และการสนับสนุนของผู้ผลิตล้วนอยู่ในการตัดสินใจ สำหรับติดตั้งน้ำมันและสารเคมี ทางที่ปลอดภัยที่สุดคือส่งสาร ความเข้มข้น อุณหภูมิ และแรงดันให้ผู้ผลิตยืนยันการเลือกโดยวิศวกร — เป็นแนวปฏิบัติมาตรฐานของ AFD Pneumatic และไม่มีค่าใช้จ่าย: ส่งสเปกของคุณ